Soms brengt de virtuele wereld je dichter bij elkaar dan wat dan ook.

In 2024, midden in de intense, onzekere ziekenhuisperiode, was Roblox onze ontsnapping. Als ik niet in het ziekenhuis was, maar mijn vrouw wel, dan wilde Loulou toch samen met ons allen online Roblox spelen. Maar ook wilde ze vaak alleen samen met mij Roblox spelen online. Loulou bouwde toen haar eigen virtuele pretpark om mij te laten zien, een wereld waarin even alles licht en draaglijk was.
En kijk waar we nu zijn. Ruim 2,5 jaar verder, thuis in ons eigen huis. En gisteren vroeg ze of ik weer meewilde ‘Robloxen’. Ze had iets gebouwd en riep mij om te kijken. Toen ik naar dat kleine houten bordje keek, smolt alles om me heen weg.
Er staat: “Papa ik hou van je tot de hele wirot love you.”
Geen groot medisch wonder in een klinische kamer, maar dit. Dit soort kleine, pure momenten. De ziekenhuiskamers en de IC-bedden liggen achter ons, maar de herinnering aan hoe kwetsbaar het leven is, blijft voorgoed. Het herinnert me er weer aan waarom we de kleine dingen moeten proberen te blijven koesteren en waarom elke dag bonustijd is.
Voor iedereen die door een donkere periode gaat, of die nu in een ziekenhuis vecht voor het leven van hun kind: houd moed en hoop kan je op de meest onverwachte plekken vinden, zelfs in een digitale wereld.