Over mij

Ik ben Djoko Blom.
Vader van drie dochters. Echtgenoot van Bianca, die ons gezin draaiende houdt als ik voor mijn werk onderweg ben. Ik ben geboren in Indonesië en als baby geadopteerd. Mijn leven is gevormd door liefde, door verantwoordelijkheid en door diepe verbondenheid. Alles wat ik ben, neem ik mee in dit verhaal.

En boven alles ben ik een mens: die heeft ervaren hoe breekbaar het leven werkelijk is.

Al voordat alles gebeurde, wist ik dat het leven niet draait om status of bezit. Voor mij ging het altijd al om mijn gezin, mijn geliefde mensen. Om samen zijn. Om elke dag veel herinneringen maken. Om genieten van het gewone, juist omdat dat zo bijzonder is. Die overtuiging is alleen maar dieper verankerd geraakt door wat ons is overkomen.

In januari 2023 kwam ons leven abrupt tot stilstand.
Onze jongste dochter werd plotseling ernstig ziek en belandde op de intensive care. Vanaf dat moment leefden we in een wereld die niemand zich kan voorstellen, totdat je er zelf in terechtkomt. Een wereld van angst, onzekerheid, wachten, hopen en vrees. Dagen die in elkaar overvloeien. Minuten die uren lijken, uren die op dagen lijken en dagen die op maanden lijken. Heel veel momenten waarop je jezelf moet herpakken, terwijl je eigenlijk niet weet hoe.

Ik begon te schrijven.

Niet omdat ik schrijver wilde zijn.
Maar omdat ik vader ben.
Ik schreef om niet te verdrinken in mijn angst, boosheid, gevoelens, gedachten.
Om vast te houden aan wat er was.
Om onze werkelijkheid en levenservaring een plek te geven.

Wat ik doe, doe ik volledig naast mijn reguliere baan, in de schaarse momenten die overblijven. Niet alleen door het schrijven van dit boek, maar vooral door mij actief in te zetten om iets terug te doen. Vanuit mijn gevoel. Vanuit dankbaarheid om meer bekendheid en bewustwording te creëren rondom hartfalen-hartafwijkingen en orgaandonatie, met speciale aandacht voor kinderen.

Gaandeweg besefte ik dat dit dagboek niet alleen van mij was. Dat mijn woorden misschien ook iets konden betekenen voor anderen. Voor ouders die nu op de intensive care zitten. Voor gezinnen die zich machteloos voelen. Voor mensen die zich afvragen hoe je overeind blijft als je wereld op zijn kop staat.

Met mijn boek 365 dagen IC-zaal, wil ik ouders die nu en voor in de toekomst op de intensive care zitten, laten weten:

Je bent niet alleen.
Wat jij voelt, heb ik ook gevoeld. De angst. De woede. De hoop. De wanhoop. De veerkracht waarvan je niet wist dat je die had. Als mijn verhaal herkenning of steun kan geven – al is het maar een beetje – dan heeft dit schrijven zin gehad.
Daarnaast wil ik bijdragen aan meer bewustwording rondom hartfalen en orgaandonatie. Niet door te zeggen wat goed of fout is. Die antwoorden bestaan niet. Maar door het gesprek te openen. Want Bianca en ik wisten zelf vrijwel niets over orgaandonatie bij kinderen. Niet over de impact op de ontvanger. En niet over de onvoorstelbare betekenis voor de nabestaanden van de donor(gever). Alleen al het bespreekbaar maken voelt voor mij als winst. Als menselijk. Als noodzakelijk.

Het boek is daarin een middel, geen doel op zich. Door het te delen, door erover te spreken, door onze ervaring openlijk te vertellen, wil ik bijdragen aan meer begrip, meer verbinding en meer menselijkheid.

De opbrengsten uit het boek, mogelijke donaties, gesprekken, lezingen of bijeenkomsten fondswervingen, zie ik als manieren om vanuit mijn dankbaarheid bij te dragen om daadwerkelijk impact te maken.

Ik geloof dat veerkracht niet alleen gaat over overeind blijven, maar over wat je doet met wat je is overkomen. Dat het leven uiteindelijk draait om verbinding: met je gezin, met elkaar, met verhalen die gedeeld worden. En ik hoop – oprecht – dat jij je door dit verhaal ook geraakt voelt. Misschien om het door te vertellen. Misschien om het gesprek aan te gaan. Misschien door het boek te kopen, te doneren, een initiatief te steunen, een evenement te organiseren of op jouw eigen manier iets bij te dragen.

Er is geen goed of fout.
Alleen al het bespreekbaar maken is waardevol.
Alleen al het delen is betekenisvol.

Als we dat samen doen, hoe klein ook, dan doen we het niet alleen – en dat is precies waar dit verhaal over gaat.

Dit boek gaat niet over slachtofferschap.
Het gaat over liefde onder extreme druk.
Over veerkracht waarvan je niet wist dat je die had.
Over hoe kwetsbaarheid je juist dichter bij jezelf en elkaar kan brengen.

Als je dit leest, lees je niet alleen mijn verhaal.
Misschien lees je ook een stukje van jezelf.
Van je angsten. Je vragen. Je liefde.

En als dat zo is, wil ik dat je één ding weet:
je hoeft dit niet alleen te dragen.

Welkom in mijn verhaal.
Misschien wordt het ook een beetje het jouwe?