En vandaag is het eindelijk zover: Loulou kan weer genieten van iets wat voor velen zo vanzelfsprekend is… gewoon buiten fietsen.
De wind in haar gezicht, de zon op haar huid en even alleen maar kind zijn.

Wat voelt dit als een enorme vrijheid… iets wat we ons toen we met haar in het ziekenhuis lagen, niet eens konden voorstellen.
Vandaag zijn we vooral dankbaar voor de kleine, normale dingen in het leven.