Één bord aan de muur met “welkom thuis”, en een kaartje met twee beertjes in de luchtballon.

Na ruim zes maanden van extreme onzekerheid, een angstige TTS-operatie, ruim 6 weken met gebroken vliezen en zonder vruchtwater proberen om de zwangerschap te rekken en uiteindelijk toch een spoedkeizersnede en slopend gependel tussen Breda en Leiden, is dit onze rauwe werkelijkheid.

We zijn intens dankbaar dat we onze kleine held Lowen uiteindelijk mee naar huis mochten nemen. Maar ons hart draagt ook het verlies van zijn tweelingbroer, onze zoon Lio.

Tijdens de 365 dagen die we eerder op de IC-zaal doorbrachten met onze dochter Loulou, heb ik het verlies van een kind helaas al van de zijlijn bij meer dan 30 baby’s en kinderen voorbij zien komen.

Je voelt de pijn van de ouders mee, maar je staat er buiten. Nu ik het zelf heb meegemaakt – van het afscheid van Lio tot het regelen van zijn uitvaart – is die pijnlijkste werkelijkheid ook de onze geworden.

Het is met geen pen te beschrijven.

En toch… de knop móét om. Want je gaat door. Je dóét het voor je andere zoon Lowen, voor je vrouw en om je gezin te steunen.

Terwijl je wereld stilstaat, gaat alles om je heen door en moet er van alles worden geregeld.

Ik zeg altijd: je leven rust op drie pijlers — je privéleven, je werk en je gezondheid. Als er één wankelt of omvalt, moet je ingrijpen en keuzes maken, anders stort de rest ook in.

Wat mij helpt om overeind te blijven, is dat ik mezelf, elkaar en ons gezin eerlijk in de spiegel kan aankijken. We hebben gestreden voor wat we konden en alles gegeven. Dat maakt de zwarte bladzijde niet weg, maar wel dragelijker.

Lio hoort voor altijd bij ons gezin. Niet alleen in ons hart, maar ook officieel. Op papier (bij de gemeente) én in ons huis zijn we trots een gezin van vijf kinderen.

Ondanks alles kiezen we er elke dag bewust voor om te blijven genieten, herinneringen te maken en het leven dankbaar te blijven en te vieren. Hoe moeilijk het ook soms kan zijn.