Even stil geweest. Maar niet vanzelfsprekend. Wel onvoorwaardelijk.

Soms eist het gewone, echte leven simpelweg even alle ruimte op. En dat is precies hoe het hoort te zijn. Geen excuses, geen ingewikkelde verhalen: ik was even offline en genieten van de kinderen en de vrouw. Even alles laten “landen” en heerlijk uitwaaien aan het strand.

Want als je naar dit soort beelden kijkt, weet je weer precies waar het om draait. 

Loulou die nog wat onwennig op die wieltjes staat, en Liv die zonder twijfel haar hand pakt. De grote zus die draagt, de kleine die vertrouwt. Een simpel moment op een doordeweekse middag, maar met een lading die je als ouder tot diep in je voelt. 

Je hoopt zo dat deze onvoorwaardelijke steun er voor altijd is, onderling en als ouders en kinderen.

Niet alleen nu op de skeelers, maar ook later als het leven schuurt of ingewikkeld wordt. Want laten we wel wezen: een goede band is geen vanzelfsprekendheid, het is iets wat je samen opbouwt en blijft onderhouden. 

En afgelopen maandag zijn de rugzakken weer omgegaan en zijn ze aan een nieuw schooljaar begonnen. Nieuwe stappen, nieuwe lessen, weer een stukje verder “de wereld” in. 

Als trotse vader besef ik hoe snel alles gaat.Want voor je het weet kan alles in een flits….voorbij zijn.