Meer dan vier maanden lang is het ziekenhuis nu al onze realiteit. Vier maanden van overleven, hopen en wachten. Lowen doet het voorspoedig goed en hopen dat dit doorzet. 

Om die thuiskomst van Lowen zo mooi mogelijk te maken, zijn we achter de schermen druk bezig met de voorbereidingen. En als er iemand klaar is voor zijn komst, dan is het zijn grote zus Loulou wel. Ze is zo ontzettend betrokken, zorgzaam en vooral trots. In het ziekenhuis helpt ze dapper mee met het verwisselen van zijn kleertjes en luier, maar thuis is ze nu steevast in de ‘klusmodus’ te vinden. Met een schroevendraaier en inbussleutel in de hand helpt ze eigenhandig mee om zijn meubeltjes in elkaar te zetten.

We grappen hier in huis weleens dat Lowen niet één moeder heeft, maar dat hij er door zijn zussen eigenlijk nog drie moeders bij krijgt. Die onvoorwaardelijke beschermdrang is nu al tastbaar. Terwijl Lowen in het ziekenhuis hard “doorvecht”, bouwt zijn grote zus hier alvast mee aan zijn veilige haven. We kunnen niet wachten tot zijn bedje straks écht bezet is.